Bir varmış, bir yokmuş… Adile Naşit’e teşekkürle.

Seksenli yıllarda akşam olunca televizyonun başına toplanan çocuklar için günün en güzel dakikaları, Adile Naşit’in masal anlattığı dakikalardı. TRT’deki “Uykudan Önce”de güler yüzüyle ekranın öbür ucundaki her çocuğa, sanki yalnız ona anlatıyormuş gibi seslenirdi. Bir kuşağın çocukları onun sesini duyarak uykuya daldı.

Kuzucuklar’ın hikâyesi de orada başladı. Eski kayıtları izlerken bize en çok dokunan, çocuklara gösterdiği sıcaklık oldu: televizyon tek yönlüydü ama o, her çocuğa görüldüğünü hissettirmeye çalışıyordu. Adımız bu sıcak seslenişten ilham aldı.

Biz de aynı duyguyu bugünün çocuklarına taşımak istiyoruz: masalı dinlerken kendi adını duyan, sayfalarda annesini, dedesini, kendini bulan bir çocuğun sevincini. Çok şey değişti; ama bir masalın en güzel yanı hâlâ aynı: birinin yanınıza oturup onu size anlatması.

Belki siz de onun masallarıyla büyüdünüz. Şimdi o sıcaklığı çocuğunuza, torununuza taşıma sırası sizde.

Masallarınız, gülüşünüz ve çocuklara gösterdiğiniz sevgi için teşekkürler, Adile Naşit.